Bütün Küçük Atlar, Ben ve Bebeğim

Okuldan dün döndüm. Her dönüşümde kendimi oldukça yorgun hissediyorum. Bu altıncı gidişimdi.

İki yıl önce İstanbul’da yaşıyordum. Önce evlenmeye, sonra Münih’te yaşamaya karar verdik eşimle. Sonra ben, birden diyebileceğim bir ilhamla, ‘sürdürülebilirlik’ konusunda İngiltere’de yarı-zamanlı yüksek lisansa başvurmaya ve kabul edilirsem bir şirkette çalışmaya ara vermeye karar verdim. Okulun başlamasında bir ay sonra da hamile olduğumu öğrendim. Kısacası iki yıl içinde “Kendinizi kısaca tanıtır mısınız?” sorusuna verdiğim cevap tamamen değişti. İyi ki değişmiş. Kolay değildi. Hala da değil.

Bu bloğu niye açtım? Bilmiyorum! Bunu hikayesini anlatırım belki de. Doğru bir şeyler hissetmek, nedenini bilmemek, yapmak ve görmek üzerine.

Belki çok klişe olacak ama anne olduktan sonra hayatımda birçok şeyin tanımı değişti. Bu kadarını tahmin etmiyordum.

Hatırlıyorum beş aylık hamileydim ve yine okuldan yeni dönmüştüm. Birçok şeyi sorguluyordum. Hamileyken uçmakla iyi mi ediyorum? Dahası yalnız seyahat etmekle vs vs. O sırada bir ninniye rastladım. Dinlerken önce bebeğim hareketlendi içimde, sonra yavaş yavaş azaldı hareketleri. Kim bilir belki de uykuya daldı. O an hissettiklerimi tam olarak tarif etmem imkansız sanırım. Yaşlar akıverdi gözlerimden. Anne olduğuma ve içimdeki ruhun bu karışık dünyaya gelmek için beni seçmiş olduğuna inanamadım. Onu kucağıma almanın sabırsızlığı, bir mucizeye tanık olmak. Korku, heyecan, mutluluk, hüzün, karmakarışık oldu içim. Bir devir kapanıyordu hayatımda ve bir yenisi başlıyordu.

Defalarca dinledim bu ninniyi, karnımda mışıl mışıl uyuyan ve büyüyen oğlumla. Geçmişte yaşanmış hüzünlü bir hikayesi de varmış. Sonradan öğrendim. Afrika kökenli bir köleye aitmiş. Efendisinin çocuğuna bakmak zorunda olduğu için kendi bebeğini çalılıklarda tek başına bırakmak zorunda kalan bir kadına. Efendisinin bebeğini uyuturken söylediği bir ninniymiş.

Artık bebeğim kucağımda. Hatta altı aylık oldu. Bazen uyuturken dinletiyorum bu ninniyi. Ben dinliyorum desem daha doğru belki de. Sıcacık evimde, kollarımda onu tutarken ve hiçbir yere bırakmak zorunda değilken içimden bir isyan yükseliyor. O annenin acısını hissediyorum derinlerde ve hikayesinin hala milyonlarca kadın tarafından paylaşıldığı gerçeği eşlik ediyor acıma. Bu ve bunun gibi daha önce görmediğim birçok gerçekle ne yapacağımı bilmiyorum hala. Cevabı benim için kolay değil. Eskiden daha kolaydı.

Bebeğim doğduktan sonra da okula benimle gelmeye başladı. Bir ev kiralıyoruz. Ben okuldayken ona eşim bakıyor. Yıkamak için bir kovaya sığdırmaya çalışmak gibi bazı güçlükler yaşıyor bazen. Şikayetçi değil ama.

İlkinde iki aylıktı. Her öğlen okula getirdi babası, emzirmem için. Gittiğim okulun katılımcıları çoğunlukla iş insanları. Ortalıkta bebekle dolaşılması pek alışıldık bir şey değil. Pek umursadığımı söyleyemem. Şanslıyım ki, yaptığım yüksek lisansdakiler de umursamıyor. Eve gelen danışanlarım da. Koçluk verirken arkadan geliyor sesleri. Ayrıca, düzenlediğim küçük çalışma gruplarına kocam işte olduğunda o da katılıyor. Araştırma yazılarımı yazarken kucağımda uyuyor. Hayatımın orta yerine yerleşti bebeğim, tarlada çalışan kadınlar gibi sırtımda benimle geliyor çalışmaya. Çünkü ilk senelerinde kendim bakmaya karar verdim, tanımadığım o Afrikalı kadının ninnisi nedeniyle. Ben onun ninnisini dinlerken çok şey diledim anneliğime dair, o söylerken ne dilemişti kim bilir?

Bütün Küçük Atlar, Ben ve Bebeğim” üzerine 6 yorum

  1. Ebru Dündar dedi ki:

    “Ortalıkta bebekle dolaşılması pek alışıldık bir şey değil. Pek umursadığımı söyleyemem. ” diyorsun ya… öyle olmalı zaten, aslında buna alışık olunmalı bence, çünkü hayatın içinde, çok gerçek ve her şeyi yumuşatan bir durum. Annelik sana çok yakışıyor Sanem’ciğim ve seni daha da güzelleştiriyor. Sevgilerimle

    • yeni1anlam dedi ki:

      Evet bence de. İs yerlerinde bahceler olsa calisanlarinin ektigi, hayvanlar olsa baktigi, cocuklar olsa oynayan, bebekler annelerinin, babalarinin yaninda. Yani daha insansi olsa (biliyorum su an bir hayal gibi) dunya daha yasanilasi bir yer olur. Bundan cok eminim.

  2. Deniz U. dedi ki:

    Sanemim annelik insanın yaşama bakışını ciddi anlamda değiştiriyor. Eskiden bakıp göremediğin şeyleri görüyorsun daha yaratıcısın daha çok insani şeyleri düşünmeye başlıyorsun bir değişime uğruyorsun artık her şeyin mucizen.
    Canım Arkadaşım yazılarını çok beğendim benim için her zaman bir farkındalığın vardı hala da öyle.
    Şu anda “Bilinenden Kurtulmak” diye bir kitap okuyorum…. hayatımızdaki sınırlar, ezbercilik, bilim yoksunluğu, ön yargılarımız , doğru bildiğimiz yanlışlar, diğer insanların doğruları aslında bizi hayatın anlamından ne kadar uzaklaştırıyor.
    Bu zincirleri kırmak kolay değil. Helede böyle bir toplumda çocuk yetiştirmeye çalışıyorsan.
    Bence de annelik sana cok yakıştı
    Devin’in yanaklarından öpüyorum
    daha yazacak çok şey var arkadaşım ama Toprağım canım oğlum birazdan uyanabilir

    • yeni1anlam dedi ki:

      Denizcim hoşgeldin! Sefa getirdin! Özlemiştim seni görüşmeyeli.
      Kitaptan ne güzel bahsetmişsin. Beni de çok etkileyen bir kitaptır. Okumayı bitirdiğinde, içinden kısa uzun paylaşmak istediğin şeyler olursa lütfen bana yaz. Buradan yayınlarım senin adına. Blog hergeçen gün daha fazla ziyaretçi alıyor. Paylaşmak güzel.

  3. yasemin dedi ki:

    Nasıl desem, çok sevdim burayı..
    Sürdürülebilirlik ve Koruma benimde uzmanlık alanım..
    Sevindim bulduğuma Sanem!
    Görüşmek üzere

Cevapla

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s